تفسیر سوره ی بقره(آیات177تا181)

ادامه...

(ولکن البر من آمن بالله) الخ، در این جمله بجای اینکه کلمه (بر) به کسره را تعریف کند، کلمه (بر) به فتحه را تعریف کرد، تا هم بیان و تعریف مردان نیکوکار را کرده باشد و در ضمن اوصافشان را هم شرح داده باشد، و هم اشاره کرده باشد باینکه مفهوم خالی از مصداق و حقیقت، هیچ اثری و فضیلتی ندارد.

و این خود دأب قرآن در تمامی بیاناتش است که وقتی میخواهد مقامات معنوی را بیان کند، با شرح احوال و تعریف رجال دارنده آن مقام، بیان میکند و به بیان مفهوم تنها قناعت نمیکند.

و سخن کوتاه آنکه جمله: (ولکن البر من آمن بالله و الیوم الاخر) تعریف ابرار و بیان حقیقت حال ایشان است که هم در مرتبه اعتقاد تعریفشان می‏کند و هم در مرتبه اعمال و هم اخلاق، درباره اعتقادشان میفرماید: (من آمن بالله) و درباره اعمالشان میفرماید: (اولئک الذین صدقوا)، و درباره اخلاقشان میفرماید.(و اولئک هم المتقون).

و در تعریف اولی که از ایشان کرده، فرموده: (کسانی هستند که ایمان به خدا و روز جزا و ملائکه و کتاب و انبیاء دارند)، و این تعریف شامل تمامی معارف حقه‏ای است که خدای سبحان ایمان به آنها را از بندگان خود خواسته و مراد به این ایمان، ایمان کامل است که اثرش هرگز از آن جدا نمی‏شود و تخلف نمیکند، نه در قلب، و نه در جوارح، در قلب تخلف نمیکند چون صاحب آن دچار شک و اضطراب و یا اعتراض و یا در پیشامدی ناگوار دچار خشم نمیگردد و در اخلاق و اعمال هم تخلف نمیکند، (چون وقتی ایمان کامل در دل پیدا شد، اخلاق و اعمال هم اصلاح میشود).

دلیل بر اینکه مراد از آیه بیان این معنا است، ذیل آیه شریفه است که می‏فرماید: (اولئک الذین صدقوا) که صدق را مطلق آورده و مقید به زبان یا به اعمال قلب، یا به اعمال سایر جوارح نکرده، پس منظور، آن مؤمنینی است که مؤمن حقیقی هستند و در دعوی ایمان صادقند، همچنانکه در جای دیگر درباره آنان فرمود: (فلا و ربک لا یؤمنون حتی یحکموک فیما شجر بینهم، ثم لا یجدوا فی انفسهم حرجا مما قضیت، و یسلموا تسلیما، حاشا به پروردگارت سوگند که ایمان نمی‏آورند و ایمانشان واقعی نمی‏شود مگر وقتی که تو را در اختلاف‏هائی که بینشان پیدا می‏شود حکم قرار دهند و چون حکمی راندی هیچ ناراحتی در دل خود از حکم تو احساس نکنند و سراپا تسلیم تو شوند).

در چنین هنگامی است که حالشان با آخرین مراتب ایمان، یعنی مرتبه چهارم که در ذیل آیه: (اذ قال له ربه اسلم قال أسلمت) بیانش گذشت منطبق میشود.

بعد از این تعریف سپس به بیان پاره‏ای از اعمالشان پرداخته، میفرماید: (و اتی المال علی حبه ذوی القربی، و الیتامی، و المساکین، و ابن السبیل، و السائلین، و فی الرقاب، و اقام الصلوة، و اتی الزکوة) که از جمله اعمال آنان نماز را شمرده که حکمی است مربوط به عبادت که در آیه (ان الصلوة تنهی عن الفحشاء و المنکر، نماز از فحشاء و منکر نهی می‏کند.

و نیز در آیه: (و أقم الصلوة لذکری، نماز را برای یادآوری من بپا بدار، در اهمیت آن سخن رفته است، یکی دیگر زکات را که حکمی است مالی و مایه صلاح معاش ذکر فرموده و قبل از این دو بذل مال که عبارت است از انتشار خیر و احسان غیر واجب را ذکر کرد که مایه رفع حوائج محتاجین است و نمی‏گذارد چرخ زندگیشان (به خاطر حادثه‏ای که برایشان پیش می‏آید)، متوقف گردد.

خدای سبحان بعد از ذکر پاره‏ای از اعمال آنان بذکر پاره‏ای از اخلاقشان پرداخته، از آن جمله وفای به عهدی که کرده‏اند، و صبر در باساء و ضراء و صبر در برابر دشمن و ناگواریهای جنگ را میشمارد و عهد عبارتست از التزام به چیزی و عقد قلبی بر آن و هر چند خدایتعالی آن را در آیه مطلق آورده، لکن بطوریکه بعضی گمان کرده‏اند شامل ایمان و التزام به احکام دین نمیشود، برای اینکه دنبالش فرموده: (اذا عاهدوا وقتی که عهد می‏بندند)، معلوم می‏شود منظور از عهد نامبرده عهدهائی است که گاهی با یکدیگر می‏بندند (و یا با خدا می‏بندند، مانند نذر و قسم و امثال آن) و ایمان و لوازم ایمان مقید به قید وقتی دون وقتی نمیشود بلکه ایمان را همیشه باید داشت.

ولکن اطلاق عهد در آیه شریفه شامل تمامی وعده‏های انسان و قول‏هائی که اشخاص میدهد میشود، مثل اینکه بگوید: (من این کار را میکنم، و یا این کاری که می‏کردم ترک می‏کنم) و نیز شامل هر عقد و معامله و معاشرت و امثال آن می‏شود.

و صبر عبارتست از ثبات بر شدائد، در مواقعی که مصائب و یا جنگی پیش می‏آید و این دو خلق یعنی وفای به عهد و صبر هر چند شامل تمامی اخلاق فاضله نمیشود ولکن اگر در کسی پیدا شد، بقیه آن خلقها نیز پیدا میشود.

و این دو خلق یکی متعلق به سکون است و دیگری متعلق به حرکت وفای به عهد متعلق به حرکت و صبر متعلق به سکون، پس در حقیقت ذکر این دو صفت از میان همه اوصاف مؤمنین به منزله این است که فرموده باشد: مؤمنین وقتی حرفی میزنند، پای حرف خود ایستاده‏اند و از عمل به گفته خود شانه خالی نمیکنند.

و اما این که برای بار دوم مؤمنین را معرفی نموده که (اولئک الذین صدقوا) برای این بود که صدق، وصفی است که تمامی فضائل علم و عمل را در بر میگیرد، ممکن نیست کسی دارای صدق باشد و عفت و شجاعت و حکمت و عدالت، چهار ریشه اخلاق فاضله را نداشته باشد، چون آدمی به غیر از اعتقاد و قول و عمل، چیز دیگری ندارد و وقتی بنا بگذارد که جز راست نگوید، ناچار میشود این سه چیز را با هم مطابق سازد، یعنی نکند مگر آنچه را که میگوید و نگوید مگر آنچه را که معتقد است وگرنه دچار دروغ میشود.

و انسان مفطور بر قبول حق و خضوع باطنی در برابر آن است هرچند که در ظاهر اظهار مخالفت کند.

بنابراین اگر اذعان به حق کرد و بر حسب فرض بنا گذاشت که جز راست نگوید، دیگر اظهار مخالفت نمیکند، تنها چیزی را میگوید که بدان معتقد است و تنها عملی را میکند که مطابق گفتارش است، در این هنگام است که ایمان خالص و اخلاق فاضله و عمل صالح، همه با هم برایش فراهم میشود.

همچنانکه در جای دیگر نیز در شان مؤمنان فرموده: (یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله، و کونوا مع الصادقین، ای کسانیکه ایمان آورده‏اید، از خدا بترسید و با راستگویان باشید).

و حصری که از جمله (اولئک الذین صدقوا، تنها اینهایند که راست میگویند) استفاده میشود آن تعریف و بیان تا حدی که گذشت تاکید میکند و معنایش - و خدا داناتر است - این میشود (هر گاه خواستی راستگویان را ببینی راستگویان تنها همان ابرارند).

و اما تعریفی که برای بار سوم از آنان کرد و فرمود: (اولئک هم المتقون) حصری که در آن هست، برای بیان کمال ایشان است، چون برو صدق اگر به حد کمال نرسند، تقوی دست نمیدهد.

و اوصافی که خدای سبحان در این آیه از ابرار شمرده، همان اوصافی است که در آیات دیگر آورده، از آن جمله فرموده: (ان الابرار یشربون من کاس کان مزاجها کافورا، عینا یشرب بها عباد الله، یفجرونها تفجیرا، یوفون بالنذر، و یخافون یوما کان شره مستطیرا، و یطعمون الطعام علی حبه مسکینا و یتیما و اسیرا انما نطعمکم لوجه الله، لا نرید منکم جزاء و لا شکورا، تا آنجا که می‏فرماید، و جزاهم بما صبروا جنة و حریرا، براستی ابرار از جامی مینوشند که مزاج کافور دارد، چشمه‏ای که بندگان خدا از آن مینوشند و آنرا به هرجا که خواهند روان کنند، نیکوکاران به نذر وفا کنند و از روزی که شر آن روز عالمگیر است، بیم دارند و طعام را با آنکه دوستش دارند به مستمند و یتیم و اسیر دهند و منطقشان این است که ما شما را فقط برای رضای خدا طعام میدهیم، و از شما پاداشی و سپاسی نخواهیم، - تا آنجا که فرمود - و پروردگارشان هم در عوض آن صبری که کردند، بهشت و دیبا پاداششان دهد).

که در این آیات، ایمان به خدا و ایمان به روز جزا و انفاق در راه خدا و وفای به عهد و صبر را نام برده و نیز فرموده: (کلا ان کتاب الابرار لفی علیین، و ما ادریک ما علیون، کتاب مرقوم، یشهده المقربون، ان الابرار لفی نعیم، تا آنجا که می‏فرماید: یسقون من رحیق مختوم و تا آنجا که می‏فرماید: عینا یشرب بها المقربون، حاشا که کتاب ابرار هر آینه در درجات بلندی است، و تو نمی‏دانی آن درجات چیست قضائی است رانده شده که مقربین درگاه خدا آن را مشاهده میکنند که ابرار همانا در نعیم باشند - تا آنجا که می‏فرماید، از شرابی خالص و صافی و سر به مهر مینوشند، - تا آنجا که می‏فرماید - چشمه‏ای که همان مقربین خودشان از آن مینوشند).

که اگر میان این آیات و آیات سوره دهر که گذشت تطبیق به عمل آید، آنوقت حقیقت وصف مؤمنین و مال کارشان - اگر در آن دقت کنی - بخوبی روشن میگردد.

از یکسو در این آیات ایشان را توصیف کرده باینکه عبادالله هستند، و عبادالله مقرب درگاه خدایند و در ضمن اوصافی که برای عباد خود ذکر کرده، فرموده: (ان عبادی لیس لک علیهم سلطان، تو ای ابلیس بر بندگان من تسلط نمی‏یابی) و از سوی دیگر مقربین را توصیف کرده، باینکه: (و السابقون السابقون، اولئک المقربون، فی جنات النعیم، سبقت گیرندگان در دنیا بسوی خیرات که سبقت گیرندگان به مغفرتند در آخرت، اینان به تنهائی مقربین و در بهشت نعیمند) پس معلوم میشود این عبادالله که در آخرت بسوی نعمت خدا سبقت می‏گیرند، همانهایند که در دنیا بسوی خیرات سبقت میگرفتند و اگر به تفحص از حال ایشان ادامه بدهی، مطالب عجیبی برایت کشف میشود.

پس از آنچه گذشت این معنا روشن شد: که ابرار دارای مرتبه عالیه‏ای از ایمان هستند و آن مرتبه چهارم است که بیانش گذشت و خدایتعالی درباره‏شان فرموده: (الذین آمنوا، و لم یلبسوا ایمانهم بظلم، اولئک لهم الامن و هم مهتدون، کسانی که ایمان آوردند و ایمان خود را با ظلم نیامیختند، تنها اینان هستند که دارای امنیتند و هم راه یافتگانند).

(و الصابرین فی الباساء) کلمه (صابرین) را منصوب آورد، یعنی نفرمود (صابرون) و نصب آن به تقدیر مدح است تا به عظمت امر صبر اشاره کرده باشد، بعضی هم گفته‏اند که اصولا وقتی کلامی که در وصف کسی ایراد میشود طول بکشد وصفی پشت سر وصفی بیاورند، نظریه علمای ادب بر این است که میان اوصاف گاهگاهی مدح و ذمی بیاورند و باین منظور اعراب وصف را مختلف سازند، گاهی به رفع بخوانند و گاهی به نصب.

 

بحث روایتی

از رسولخدا (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسلّم‏) روایت شده که هر کس باین آیه عمل کند ایمان خود را به کمال رسانده باشد.

مؤلف: وجه آن با در نظر داشتن بیان ما روشن است، و از زجاج و فراء هم نقل شده که آندو گفته‏اند: این آیه مخصوص انبیاء معصومین (علیهم‏السلام‏) است برای اینکه هیچ کس بجز انبیاء نمی‏تواند همه دستوراتی که در این آیه آمده آنطور که حق آن است عمل کند، این بود گفتار آن دو، ولی سخنان آن دو ناشی از این است که در مفاد آیات تدبر نکرده‏اند و میان مقامات معنوی خلط کرده‏اند، چون آیات سوره دهر که درباره اهل بیت رسول خدا (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسلّم‏) نازل شده، بعنوان ابرار از ایشان یاد فرموده نه به عنوان انبیاء، چون اهل بیت (علیهم‏السلام‏) انبیاء نبودند.

بله اینقدر هست که مقامی بس عظیم دارند، بطوری که وقتی حال اولوا الالباب را ذکر میکند، که کسانی هستند که خدا را در قیام و قعود و بر پهلویشان ذکر میکنند و در خلقت آسمانها و زمین تفکر مینمایند، در آخر از ایشان نقل میفرماید که از خدا درخواست میکنند ما را به ابرار ملحق ساز، (و توفنا مع الابرار، با ابرار ما را بمیران)، و در تفسیر الدر المنثور است که حکیم ترمذی از ابی عامر اشعری روایت کرده که گفت: به رسول خدا (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسلّم‏) عرضه داشتم: تمامیت بر و نیکی به چیست؟ فرمود: اینکه در خلوتت همان کنی که در انظار میکنی.

و در تفسیر مجمع البیان از ابی جعفر و امام صادق (علیه‏السلام‏) روایت کرده که فرمودند: منظور از ذوی القربی، اقربای رسول هستند.

مؤلف: گویا این تفسیر از باب شمردن یکی از مصادیق قربا باشد، چون در قرآن کریم آیه‏ای مخصوص قربای رسول خدا (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسلّم‏) هست.

و در کافی از امام صادق (علیه‏السلام‏) روایت کرده که فرمود: فقیر آنکسی است که کاردش آنچنان باستخوان نرسیده که دست بسوی مردم دراز کند، ولی مسکین بد حال‏تر از اوست و بائس از هر دو بد حال‏تر است.

و در تفسیر مجمع البیان از امام باقر (علیه‏السلام‏) روایت آورده که فرمود: ابن السبیل کسی است که دستش از اهلش بریده باشد.

و در تهذیب از امام صادق (علیه‏السلام‏) روایت کرده که شخصی از آنجناب از برده‏ای سؤال کرد که با مولایش قرار گذاشته: اگر فلان مبلغ بپردازد، آزاد باشد و مقداری از آن مبلغ را پرداخته چه کند؟ فرمود: بحکم آیه (و فی الرقاب) بقیه مبلغ را باید از مال صدقه بپردازند تا آزاد شود.

و در تفسیر قمی در ذیل جمله: (و الصابرین فی الباساء و الضراء) گفته: امام (علیه‏السلام‏) فرمود: یعنی در گرسنگی و عطش و ترس، و در معنای جمله (و حین الباس) گفته امام فرمود: یعنی در هنگام جنگ.

(یا ایها الذین آمنوا کتب علیکم القصاص فی القتلی، الحر بالحر) الخ، در اینکه خطاب را متوجه خصوص مؤمنین کرده، اشاره است باینکه حکم قصاص مخصوص جامعه مسلمین است و کفاری که در کشورهای اسلامی بعنوان اهل ذمه زندگی می‏کنند و غیر آنان از کفار، مشمول آیه نیستند و آیه از کار آنها ساکت است.

و اگر این آیه را با آیه: (أن النفس بالنفس) بسنجیم، نسبت تفسیر را برای آن دارد، پس دیگر وجهی برای این سخن که چه بسا کسانی گفته باشند (که این آیه ناسخ آن است و به حکم این آیه به خاطر کشتن برده‏ای قاتل آزاد اعدام نمیشود و به خاطر کشتن زنی قاتل مرد اعدام نمیشود) باقی نمی‏ماند.

و سخن کوتاه آنکه کلمه (قصاص) مصدر از (قاص یقاص) است و این کلمه از (قص اثره، جا پای او را تعقیب کرد) می‏باشد، (قصاص - داستانسرا) را هم به همین مناسبت قصاص می‏گویند که آثار و حکایات گذشتگان را حکایت می‏کند، کانه اثر گذشتگان را دنبال می‏نماید، پس اگر قصاص را قصاص نامیده‏اند برای این است که جانی را در جنایتش تعقیب میکنند، و عین آن جنایت که او وارد آورده بر او وارد می‏آورند.

(فمن عفی له من اخیه شی‏ء) الخ، مراد از کلمه موصول (من - کسیکه) آن کسی است که مرتکب قتل شده و عفو از قاتل تنها در حق قصاص است، در نتیجه مراد به کلمه (شی‏ء) همان حق است و اگر (شی‏ء) را نکره آورد، برای این بود که حکم را عمومیت دهد، بفرماید: هر حقی که باشد، چه تمامی حق قصاص باشد و چه بعضی از آن، مثل اینکه صاحبان خون چند نفر باشند، بعضی حق قصاص خود را به قاتل ببخشند و بعضی نبخشند که در اینصورت هم دیگر قصاص عملی نمی‏شود، بلکه (مثل آن صورتیکه همه صاحبان حق از حق خود صرفنظر کنند)، تنها باید دیه یعنی خون بها بگیرند، و اگر از صاحبان خون تعبیر به برادران قاتل کرد برای این بود که حس محبت و رأفت آنان را بنفع قاتل برانگیزد و نیز بفهماند: در عفو لذتی است که در انتقام نیست.

(فاتباع بالمعروف، و اداء الیه باحسان) الخ، کلمه (اتباع) مبتدائی است که خبرش حذف شده و تقدیرش (فعلیه ان یتبع القاتل فی مطالبة الدیة، بمصاحبة المعروف، بر اوست که قاتل را تعقیب کند و خون بها را از او مطالبه نماید مطالبه‏ای پسندیده) و بر قاتل است که خون بها را به برادرش که ولی کشته او است، با احسان و خوبی و خوشی بپردازد و دیگر امروز و فردا نکند و او را آزار ندهد.

(ذلک تخفیف من ربکم، و رحمة) الخ، یعنی حکم به انتقال از قصاص بدیه، خود تخفیفی است از پروردگار شما و به همین جهت تغییر نمی‏پذیرد، پس ولی خون نمی‏تواند بعد از عفو دوباره دبه در آورده و از قاتل قصاص نماید و اگر چنین کند، خود او هم متجاوز است و کسیکه تجاوز کند و بعد از عفو قصاص کند عذابی دردناک دارد.

(و لکم فی القصاص حیوة یا اولی الالباب، لعلکم تتقون) این جمله به حکمت تشریع قصاص اشاره میکند و هم توهمی را که ممکن است از تشریع عفو و دیه بذهن برسد، دفع مینماید و نیز مزیت و مصلحتی را که در عفو است، یعنی نشر رحمت و انگیزه رأفت را بیان نموده، می‏فرماید: عفو به مصلحت مردم نزدیکتر است، تا انتقام.

و حاصل معنای این جمله این است که عفو هر چند تخفیفی و رحمتی است نسبت به قاتل، (و رحمت خود یکی از فضائل انسانی است)، ولکن مصلحت عموم تنها با قصاص تامین میشود، قصاص است که حیات را ضمانت میکند نه عفو کردن و دیه گرفتن و نه هیچ چیز دیگر، و این حکم هر انسان دارای عقل است، و اینکه فرمود: (لعلکم تتقون)، معنایش این است که بلکه شما از قتل بپرهیزید و این جمله به منزله تعلیل است، برای تشریع قصاص.

مفسرین گفته‏اند: این جمله یعنی جمله (و لکم فی القصاص حیوة) الخ، با همه اختصار و کوتاهیش و اندکی کلمات و حروفش و سلامت لفظش و صفای ترکیبش و بلیغ‏ترین آیات قرآن، در افاده معنای خویش است و برجسته‏ترین آیات است در بلاغت، برای اینکه در عین اینکه استدلالش بسیار قوی است، معنایش هم بسیار لطیف و زیباست و در عین اینکه معنایش لطیف و زیباست، دلالتش رقیق‏تر و در افاده مدلولش روشن‏تر است.

قبل از آنکه قرآن کریم این جمله را درباره قصاص ایراد کند، بلغای دنیا درباره قتل و قصاص کلماتی داشتند که بسیار از بلاغت و متانت اسلوب و نظم آن کلمات تعجب میکردند و لذت می‏بردند، مثل این گفتار که: (کشتن بعض افراد، احیاء همه است) و این گفتار که: (زیاد بکشید تا کشتار کم شود)، و از همه خوش‏آیندتر این جمله بوده که می‏گفتند: (کشتن مؤثرترین عامل است برای از بین بردن کشتار).

لکن آیه شریفه مورد بحث، همه آن کلمات بلیغ را از یاد برد و همه را عقب زد، زیرا جمله (و لکم فی القصاص حیوة، در قصاص برای شما حیوة است)، از همه آن کلمات کوتاهتر و تلفظش آسانتر است، علاوه در این جمله، کلمه قصاص معرفه یعنی با الف و لام آمده، و کلمه حیوة نکره، یعنی بدون الف و لام آمده است تا دلالت کند بر اینکه نتیجه قصاص و برکات آن، دامنه‏دارتر و عظیمتر از آن است که با زبان گفته شود.

و باز با همه کوتاهیش، نتیجه قصاص را بیان کرده و حقیقت مصلحت را ذکر کرده، که حیات است و همین کلمه حیات حقیقت آن معنائی را که نتیجه را افاده میکند متضمن است چون قصاص است که سرانجام به حیات می‏انجامد نه قتل، برای اینکه بسیار می‏شود شخص را بعنوان اینکه قاتل است می‏کشته در حالیکه بی گناه بوده، این کشتن خودش عدوانا واقع شده و چنین کشتنی مایه حیات نمیشود.

بخلاف کلمه قصاص که هم شامل کشتن می‏شود و هم شامل انحاء دیگری از انتقام، یعنی اقسامی که در قصاص غیر قتل هست، علاوه بر اینکه کلمه قصاص یک معنای زائدی را افاده میکند و آن معنای متابعت و دنبال بودن قصاص از جنایت است و به همین جهت قصاص قبل از جنایت را شامل نمی‏شود، بخلاف جمله (قتل مؤثرترین عامل در جلوگیری از قتل است) که این شامل قصاص قبل از جنایت هم میشود.

از این هم که بگذریم، جمله مورد بحث متضمن تحریک و تشویق هم هست، چون دلالت میکند بر اینکه شارع یک حیات و زندگی‏ئی برای مردم در نظر گرفته که خود مردم از آن غافلند، و اگر قصاص را جاری کنند مالک آن حیات میشوند، پس باید که این حکم را جاری بکنند و آن حیات کذائی را صاحب شوند.

نظیر اینکه به کسی بگوئی: تو در فلان محل یا نزد فلان شخص مالی و ثروتی داری و نگوئی آن مال چیست که معلوم است شنونده چقدر تشویق می‏شود به رفتن در آن محل یا نزد آن شخص.

باز از این هم که بگذریم عبارت قرآن به این نکته هم اشاره دارد: که صاحب این کلام منظورش از این کلام جز حفظ منافع مردم و رعایت مصلحت آنان چیز دیگری نیست و اگر مردم به این دستور عمل کنند، چیزی عاید خود او نمی‏شود، چون میفرماید: (لکم - برای شما).

این بود وجوهی از لطائف که آیه شریفه با همه کوتاهیش مشتمل بر آن است، البته بعضی وجوهی دیگر علاوه بر آنچه گذشت ذکر کرده‏اند که هر کس به آنها مراجعه کند می‏فهمد، چیزی که هست بدون مراجعه به آنها هر کس در آیه شریفه هر قدر بیشتر دقت کند، جمال بیشتری از آن برایش تجلی میکند، بطوریکه غلبه نور آن بر او چیره می‏شود، آری (کلمة الله هی العلیا - کلمه خدا عالی‏ترین کلمه است).

 

بحث روایتی

در تفسیر عیاشی از امام صادق (علیه‏السلام‏) روایت آورده که در ذیل جمله (الحر بالحر)، فرمود: اگر آزاد، برده‏ای را بکشد، بخاطر آن برده کشته نمیشود، تنها او را به سختی می‏زنند و سپس خون بهای برده را از او می‏گیرند و نیز اگر مردی زنی را کشت و صاحبان خون آن زن خواستند قاتل را بکشند، باید نصف دیه قاتل را به اولیاء او بپردازند.

و در کافی از حلبی از امام صادق (علیه‏السلام‏) روایت کرده که گفت: از آنجناب از معنای کلام خدای عز و جل پرسیدم، که میفرماید: (فمن تصدق به فهو کفارة له)، فرمود: یعنی اگر صدقه بدهد، و از قاتل کمتر بگیرد به همان مقدار که عفو کرده، از گناهانش میریزد.

و نیز گفت: از آنجناب از معنای جمله: (فمن عفی له من اخیه شی‏ء، فاتباع بالمعروف، و اداء الیه باحسان) پرسیدم، فرمود: سزاوار است کسی که حقی به گردن کسی دارد، برادر خود را در فشار نگذارد، با اینکه او به گرفتن دیه مصالحه کرده است و نیز سزاوار است کسیکه حق مردم به گردن دارد، در اداء آن با اینکه تمکن دارد: امروز و فردا نکند و در هنگام دادن با احسان بدهد.

و نیز گفت: از آنجناب از این جمله پرسیدم: که خدای عز و جل می‏فرماید: (فمن اعتدی بعد ذلک، فله عذاب ألیم)، فرمود: این درباره کسی است که دیه قبول میکند و یا بکلی عفو میکند و یا دیه را به مبلغی و یا چیزی صلح میکند، بعد دبه در می‏آورد، و قاتل را میکشد که کیفرش همان است که خدای عز و جل فرموده است.

مؤلف: روایات در این معانی بسیار است.

 

بحث علمی

در عصر نزول آیه قصاص و قبل از آن نیز عرب به قصاص و حکم اعدام قاتل، معتقد بود، ولکن قصاص او حد و مرزی نداشت بلکه به

/ 0 نظر / 212 بازدید